Abstract
Dysertacja omawia przykłady tłumaczeń Karla Dedeciusa z polskiej liryki powojennej, które powstały w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. Celem rozprawy jest zaprezentowanie wyczerpującą analizy tych transpozycji, ze wskazaniem na ich wartość kulturową i literacką. Z oglądu różnych podejść teoretycznych i metodologicznych, jakie poczyniono w pierwszym rozdziale, jako najbardziej przekonywający o swej funkcjonalności i określonej niezawodności, wybrano model badawczy zaproponowany przez niemiecką autorkę wielu prac traduktologicznych Katharinę Reiss. Korzystając z obranej metodologii, autorka dokonuje analizy zarówno udanych, jak i uznawanych za mniej udane przekładów autorstwa Dedeciusa. Rozprawę kończą refleksje dotyczące kulturowej roli tłumacza i granicy między przekładem a parafrazą poetycką.