Listening, Narrating, and Attending to Things. Toward Proactive Relational–Mediational Epistemic Space for Education (after Carla Rinaldi)

Abstract

This article emerges from a lived engagement with education and addresses a tension arising from concern with “what comes out” of teaching and research, where experience is reduced to representation in order to be made presentable. In this reduction, the very life of education, as something in the making, is set aside, and experience becomes fragmented into separate domains of feeling (across sensory registers), narration, and materiality. In response, this text foregrounds forms of attention that remain responsive to lived situations, through which experience persists, is revisited, and is reconfigured over time. Documentation is approached as an infrastructure that keeps relations open and resists the premature closure of meaning. From the position of the teacher–researcher, I attend to slowness, ambiguity, repetition, and the seemingly ordinary in the classroom. The teacher’s presence in the roles of scaffolder and mentor is reconfigured as an active participator within a network of relations, opening possibilities for arts-based and problem-based pedagogies.

Artykuł wyrasta z osobistego zaangażowania w edukację i podejmuje kwestię napięcia wynikającego z koncentracji na „efektach” nauczania i badań, w których doświadczenie zostaje zredukowane do reprezentacji, aby mogło zostać przedstawione. W wyniku tej redukcji samo życie edukacji – rozumianej jako proces nieustannego stawania się – zostaje odsunięte na dalszy plan, a doświadczenie ulega fragmentaryzacji na odrębne domeny odczuwania (obejmujące różne rejestry zmysłowe), narracji i materialności. W odpowiedzi na ten problem tekst eksponuje takie formy uwagi, które pozostają wrażliwe na sytuacje przeżywane, dzięki czemu doświadczenie może trwać, być ponownie podejmowane i z czasem ulegać rekonfiguracji. Dokumentacja jest ujmowana jako infrastruktura podtrzymująca otwartość relacji i przeciwstawiająca się przedwczesnemu domknięciu znaczeń. Z perspektywy nauczyciela-badacza autor zwraca uwagę na powolność, niejednoznaczność, powtarzalność oraz to, co w klasie wydaje się zwyczajne i codzienne. Obecność nauczyciela w rolach twórcy rusztowania (scaffolding) i mentora zostaje na nowo zdefiniowana jako aktywne uczestnictwo w sieci relacji, otwierające możliwości dla pedagogik opartych na sztuce oraz na problemowym uczeniu się.