The Picaro Messiah and the Unworthy Scribe: a pattern of obsession in Mordecai Richler's later fiction

Abstract

W rozprawie autor dowodzi, że Mordecai Richler jest pisarzem o osobliwie rozdwojonej naturze. Prześladowany widmem dawnej moralności i czystości, wykazuje jednocześnie upodobanie do gangsterów i oszustów. Pod fasadą komedii, często celowo infantylnej, czai się poważny, zamyślony umysł, który nigdy nie pogodził się z tradycją, w której został wpisany. Czytanie niezliczonych przykładów rubasznego, młodzieńczego humoru, które przeplatają twórczość Richlera i wprawiają krytyków w zakłopotanie, jako wynikające z pragnienia obrażenia tego, co się kocha, by udowodnić, że jest się wolnym od jego wpływu. Ze względu na wpływ, jaki wywierają na życie dwóch bohaterów Richlera mitologizowane postacie, bohaterowie ci przemierzają drogę między jednym a drugim biegunem spektrum nakreślonego przez Kushnera, stając się nieco mądrzejsi, choć niekoniecznie w pełni zadowoleni. Postacie mesjańskie, postrzegane przez nich jako antidotum na zawrotny, pozbawiony wartości, chaotyczny świat, jako opoka przeciwko entropii, stopniowo okazują się równie zainfekowane chaosem egzystencji. Poprzez rozczarowanie lub wyczerpanie się iluzjami wobec ambiwalentnie heroicznych postaci, które czczą, Jake Hersh i Moses Berger dokonują oceny idei mesjańskiej w kontekście współczesności. Ich wielkie fantazje o sprawiedliwości i odkupieniu – ta głęboko religijna potrzeba, która przejawia się w ich odstępstwie – muszą zostać pogrzebane i zastąpione raczej ponownym przyjęciem, a nie zrzeczeniem się odpowiedzialności za siebie i innych.