Strategie labiryntowe w filmie fikcji

Abstract

Celem niniejszej rozprawy jest interpretacja sposobów, za pomocą których figura, jaką jest labirynt, wpisuje się w dzieła filmowe. W poniższej dysertacji autorka stara się udowodnić, że specyficzna struktura błędnika wykorzystuje środki języka filmowego, aby wzmocnić ewokowane przez siebie sensy. Problem ten wydaje się szczególnie ciekawy, gdyż labirynt jest symbolem bardzo głęboko zakorzenionym w historii naszej kultury i właściwie nieprzerwanie w niej obecnym od kilku tysięcy lat. Zasięgiem swego występowania obejmuje on wszystkie kontynenty, jednak moje myślenie o strukturze labiryntu będzie zdeterminowane przez tradycję krajów Europy i basenu Morza Śródziemnego, gdyż to ona głównie odcisnęła piętno na filmowych przekształceniach przestrzennych i czasowych. O ile forma labiryntu w swym najogólniejszym zamyśle jest uniwersalna, o tyle sensy jej przypisywane są kulturowo i okresowo zmienne. Toteż w obrębie dzieł filmowych wykorzystywane są różne przypisywane jej znaczenia co jest widoczne w analizie wybranych przykładów filmowych.