Fedra, czyli o etyce uczuć w tragediach Eurypidesa, Seneki i Racinea

Abstract

Centrum rozważań podjętych w rozprawie stanowi zestawienie dwóch sposobów ujęcia postaci Fedry, Eurypidejskiej i Senecjańskiej. Dysertacja ma na celu prześledzenie różnic w ukazywaniu emocji na gruncie literatury starożytnej. Badania komparatystyczne nad dramatopisarstwem Eurypidesa i Seneki stanowią również próbę przeanalizowania odmienności w koncepcjach dotyczących człowieka i motywacji jego działań w filozofii greckiej i rzymskiej. Rozdział pierwszy zawiera omówienie akratycznych zachowań w ujęciu Arystotelesa na podstawie Etyki Nikomachejskiej i w nawiązaniu do intelektualizmu etycznego Sokratesa (Protagoras). Rozdział drugi niniejszej rozprawy podejmuje analizę postaci Fedry zakochanej w swoim pasierbie na podstawie tragedii Eurypidesa Hippolit uwieńczony. Rozdział trzeci kontynuuje rozważania nad problemem uczuć Fedry, tym razem rozpatrywanym na gruncie literatury rzymskiej. W rozdziale czwartym zostaje przeanalizowana postawa Fedry postawionej w sytuacji odmiennej niż w dramatach starożytnych. Autorka stwierdza, że interpretacja sposobu recepcji starożytnego mitu w literaturze XVII wieku pozwala zaobserwować ewolucję motywu poddanego zmianom, wynikającym z rozwoju cywilizacji i kultury człowieka.