Biblia, apokryficzność, strategie intertekstualne. O relacjach między tekstem, intertekstem i archetekstem w prozie o tematyce biblijnej

Abstract

Główny cel teoretyczny dysertacji stanowi wypracowanie syntetyczne kategorii, w jakiej ramy można ująć wyodrębniony korpus tekstów, czemu posłuży właśnie kategoria apokryficzności. Cel praktyczno-analityczny stanowi zaś rozbiór konkretnych tekstów w relacji do tejże kategorii ogólnej, przy ich jednoczesnej systematyzacji ze względu na realizowaną w nich strategię intertekstualną. Uwzględnione w analizie zostają dzieła prozatorskie o tematyce biblijnej, które są utworami pisarzy polskich w języku rodzimym lub utworami pisarzy spoza polskiego kręgu językowego, ale przełożonymi na ten język, jakie zostały opublikowane w latach 1945–1995. Przy czym jeśli chodzi o krótkie formy prozatorskie, są to wyłącznie te, które znalazły się w zbiorach takich form. Autor rozważa następujący problem badawczy: czy i w jakim sensie możemy mówić o apokryficzności analizowanych utworów literackich, a także: na czym mogłaby ich apokryficzność polegać. Pierwsza część pracy poświęcona została zagadnieniom metody oraz wypracowaniu typu-wzorca apokryfu, do jakiego odnoszą się analizowane w części drugiej dzieła literackie, aby na tej podstawie ustalić treść kategorii apokryficzności. W części drugiej, która ma profil analityczno-hermeneutyczny, dzieła literackie zaliczone do ustalonego korpusu tekstów zostają poddane analizie przy użyciu omówionych w części pierwszej kategorii intertekstualnych, czego celem jest ujawnienie występującej w nich jakości apokryficzności, jaka jest tekstowym odpowiednikiem kategorii apokryficzności.