Connettivi argomentativi e se gnali discorsivi nella re alta testuale della comunicazione pastorale

Abstract

Rozprawa dotyczy zastosowania spójników i sygnałów dyskursywnych w tekstach komunikacji duszpasterskiej. Teza przyjęta w dysertacji brzmi następująco: spójniki tekstowe i sygnały dyskursywne są środkami, które – obok innych narzędzi spójności – zapewniają zadowalający przebieg procesu tworzenia tekstu. Biorąc pod uwagę perswazyjny charakter komunikacji duszpasterskiej, spójniki i sygnały dyskursywne przede wszystkim wyrażają argumentacyjne i/lub retoryczne (pragmatyczne) profile sekwencji składających się na te teksty i służą do wyróżnienia argumentacyjnego charakteru tekstu na poziomie makro oraz poszczególnych elementów argumentacji na poziomie mikro. Rozprawa podzielona jest na cztery rozdziały, poprzedzone wstępem, w którym określono podejście badawcze. Wybrane do analizy materiały stanowią udokumentowane przykłady pisemnej części ważnej sfery publicznej komunikacji werbalnej, a mianowicie komunikacji duszpasterskiej prowadzonej z zawodu w ramach Kościoła katolickiego. Chodzi tu w szczególności o zbiór homilii i listów pasterskich dwóch wybitnych kardynałów mediolańskich, mianowicie Giovanniego Battisty Montiniego oraz Carlo Marii Martiniego.