Fleksja polska a glottodydaktyka. Czas i miejsce jako kategorie pragmatyczne

Abstract

Dysertacja jest sumą doświadczeń pedagogicznych autorki, jej językoznawczego wykształcenia, a także szeregu badań, analiz języka, próby spojrzenia na niego oczami uczącego się cudzoziemca, przemyśleń i wniosków. W rozprawie zostaje zaprezentowany zwięzły opis fleksji języka polskiego — wybranych zagadnień („pierwszych przyczyn i zasad”, aksjomatów z punktu widzenia rodzimego, świadomego użytkownika języka, jednak z punktu widzenia uczącego się języka cudzoziemca nieoczywistych, więc koniecznych do opisania), który służyć ma lepszemu poznaniu jego reguł, prostoty, logiki i piękna. Autorka opisuje organizację procesu dydaktycznego w Studium Języka Polskiego dla Cudzoziemców Uniwersytetu Łódzkiego, by pokazać typ słuchaczy uczących się jpjo, z którymi autorka styka się na co dzień, ich potrzeby i możliwości. Przedstawia opis i analizę badań własnych, dotyczących przydatności opisów polskiej fleksji w wybranych podręcznikach akademickich, a także dotyczących prowadzonych przez 10 lat testów diagnostycznych i testów biegłości znajomości fleksji polskiej przez cudzoziemców uczących się jpjo. Rozprawa zawiera także ustosunkowanie się autorki do pojęć i terminów stosowanych w glottodydaktyce i w językoznawstwie polonistycznym, próbę opisu wprowadzania, uczenia i testowania form fleksyjnych w nauczaniu języka polskiego jako obcego prowadzonym przez autorkę rozprawy od wielu lat oraz próbę syntetycznego pokazania polskiego systemu fleksyjnego, a w szczególności form deklinacyjnych przypadków i ich zależności od rządzących nimi czasowników i przyimków.