Serbia na rozdrożu integracyjnym – wyzwania na drodze do UE, impas i polityczne narracje

Abstract

Throughout the second decade of the 21st century, the Republic of Serbia was the Balkan candidate country that progressed most rapidly through the European Union accession process and seemed to be the frontrunner to join the community in the next enlargement. The departure from the democratisation of the system was accepted by the European Union for a long time in favour of a policy of stabilisation in the Balkan region, which aroused loud but unheard opposition in Brussels from Aleksandar Vučić’s critics. As a result, the European Union’s policy of waiting, hoping and encouraging ended with a clear statement of deadlock in the integration process in 2025, with no significant progress made in the following year. In this article, the author attempts to analyse the conditions of stagnation in which the Republic of Serbia finds itself in its integration process by comparing the attitude of the authorities in domestic and foreign policy with the reactions of Serbian and EU public opinion, as well as the integration prospects facing this key Balkan country.

Przez całą drugą dekadę XXI w. Republika Serbii była państwem, które pokonywało ścieżkę procesu akcesyjnego do Unii Europejskiej w sposób najszybszy spośród bałkańskich państw kandydujących i wydawała się w pierwszej kolejności wejść do wspólnoty w kolejnym rozszerzeniu. Odejście od demokratyzacji systemu przez długi czas było akceptowane przez Unię Europejską na rzecz polityki stabilizacji w regionie Bałkanów, co budziło głośny, ale niesłyszany w Brukseli sprzeciw krytyków Aleksandra Vučicia. W efekcie polityka oczekiwania, nadziei i zachęt ze strony Unii Europejskiej zakończyła się jednoznacznym stwierdzeniem impasu w procesie integracyjnym w 2025, w którym przez kolejny rok nie został dokonany żaden znaczący postęp. Autorka stara się przeanalizować uwarunkowania stagnacji, w której znalazła się Republika Serbii w swoim procesie integracyjnym poprzez zestawienie postawy władz w polityce wewnętrznej i zagranicznej, reakcji na nią serbskiej i unijnej opinii publicznej, a także perspektyw integracyjnych, które stoją przed tym kluczowym dla Bałkanów państwem.