Analyse sémantique des éponymes français

Abstract

Dysertacja dotyczy eponimów występujących obecnie w słowniku języka francuskiego i potwierdzonych w pracach leksykograficznych. Autorka przyjmuje podejście synchroniczne. Rozważania zawarte w rozprawie są zatem sprzeczne z nadmiernie rygorystycznym rozróżnieniem między synchronią a diachronią, które wprowadził Ferdinand de Saussure: oba punkty widzenia będą tutaj komplementarne. Analiza eponimów zostaje w dysertacji ograniczona do jednostek utworzonych na podstawie nazw własnych poprzez konwersję, czyli zmianę kategorii gramatycznej; wybór ten wynika z faktu, że niektóre eponimy mają niewielkie znaczenie semantyczne. Praca zawiera dogłębną analizę semantyczną korpusu składającego się z 450 eponimów zaczerpniętych z dwóch słowników poświęconych specjalnie tego typu słowom, a mianowicie ze słowników P. Germa („Du nom propre au nom commun, dictionnaire des éponymes”, Bonneton, Paryż, 1993) oraz J. Celarda („Godillot, silhouette & Cie. Słownik tematyczny nazw pospolitych pochodzących od nazw własnych”, Belfond, Paryż, 1990).