<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" version="2.0">
<channel>
<title>Acta Universitatis Lodziensis. Folia Historica 1983, nr 14</title>
<link>http://hdl.handle.net/11089/14111</link>
<description/>
<pubDate>Wed, 08 Apr 2026 17:12:03 GMT</pubDate>
<dc:date>2026-04-08T17:12:03Z</dc:date>
<item>
<title>Bizancjum a Kuria Rzymska w okresie unii lyońskiej (1274-1282)</title>
<link>http://hdl.handle.net/11089/14309</link>
<description>Bizancjum a Kuria Rzymska w okresie unii lyońskiej (1274-1282)
Evert-Kappesowa, Halina
Cette soi-disant union, conclue à Lyon après de longues et laborieuses&#13;
negotiations, était basée sur une conversion toute personelle&#13;
de l'empereur Michel VIII qui, mû par des raisons purement&#13;
politiques, cherchait la protection du St. Siège pour garantir son&#13;
état d'une nouvelle croisade. Le clergé byzantin était hostile à&#13;
1"entente avec Rome et ne fit aux exigences des papes succesifs&#13;
que des concessions insignlfiantos. Cette opposition était soutenue&#13;
par les grandes masses de la population de la capitale. Mais&#13;
à Rome l'impression produite par les promesse de l'empereur était&#13;
si grande, la conviction qu'il était omnipotent dans son état si&#13;
enracinée, qu'on crut que sa conversion personelle était aussi&#13;
celle de ses sujets. Il fallut huit ans aux pontifes romains pour&#13;
s'aporcevoir que l'union, bien que conclue, n'avait été nullement&#13;
reallsée. Le pape Martin IV coupa court à toute la politique grécophile:&#13;
le 14 avril 1281 il excommunia Michel VIII comme schismatique&#13;
et parjure au serment prété à Lyon. Cette excomunication ne&#13;
l'atteignit outre mesure car les Vêpres Siciliennes, qu'il avait&#13;
clandestinement sutenues avaient mis fin au règne de son pire ennemi,&#13;
Charles d'Anjou, roi de Sicile. Par cela même disparut le&#13;
danger d'une croisade contre Byzance.
</description>
<pubDate>Sat, 01 Jan 1983 00:00:00 GMT</pubDate>
<guid isPermaLink="false">http://hdl.handle.net/11089/14309</guid>
<dc:date>1983-01-01T00:00:00Z</dc:date>
</item>
<item>
<title>La ville de Lyon et le concile</title>
<link>http://hdl.handle.net/11089/14298</link>
<description>La ville de Lyon et le concile
Fédou, René
W swoim artykule autor rozpatruje dwa zagadnienia: 1) dlaczego&#13;
właśnie Lyon został wyznaczony przez papieża Grzegorza X jako&#13;
miejsce mającego się odbyć soboru oraz 2) jakie były warunki&#13;
przyjęcia przez miasto przybyłych tutaj uczestników soboru. Za&#13;
wyborem Lyonu przemawiały, zdaniem autora, następujące okoliczności:&#13;
1) prawie centralne usytuowanie geograficzne; 2) łatwość&#13;
dojazdu; 3) tradycje gromadzenia się tu krzyżowców, 4) faktyczna&#13;
niezależność od Cesarstwa; 5)usytuowanie na szlakach ku królestwu&#13;
Kapetyngów, dla którego Lyon stawał się coraz bardziej atrakcyjny;&#13;
6) precedens z reku 1245; 7) fakt, że papież był kanonikiem tutejszej&#13;
katedry; 8) rozwój ekonomiczny Lyonu w XIII w. Co do drugiej&#13;
kwestii autor konstatuje: Lyon musiał przyjąć co najmniej&#13;
7000-8000 ludzi (500 biskupów, 60 opatów, ponad 100 prałatów i&#13;
prokurorów + ich świty, liczni książęta świeccy ze swoimi eskortami).&#13;
Miasto miało podówczas 10 000-12 ООО mieszkańców. Sytuacja&#13;
zatem była ciężka. Autor wskazuje jednakże, że w mieście były&#13;
liczne klasztory i konwenty, 8 lub 9 szpitali, mnóstwo oberży, których&#13;
sporo przybyło w czasie soboru. Do tego należy dodać zakwaterowanie&#13;
w domach mieszczan. Należy poza tym uwzględnić fakt, że&#13;
nie wszyscy uczestnicy przybyli w tym samym czasie,następowała wymiana&#13;
uczestników w czasie trzech kolejnych sesji, wreszcie niektórzy&#13;
uczestnicy, zwłaszcza świty i eskorty, przebywali poza miastem.&#13;
Dużym utrudnieniem była okoliczność, że istniały tylko dwa&#13;
mosty: bardzo dobry na Saonie, drewniany natomiast na Rodanie, między&#13;
nimi droga kołowa dość szeroka. Warunki bezpieczeństwa gwarantowała&#13;
gwardia wzmocniona przez oddziały przysłane przez Filipa&#13;
III. Na ogół sobór wzmógł autorytet władz kościelnych, przysłużył&#13;
się też mieszkańcom Lyonu, z których wielu niewątpliwie&#13;
mogło się w tym czasie wzbogacić. Uspokoiło to niedawne nastroje,&#13;
jakie tu panowały po rewolcie roku 1269.
</description>
<pubDate>Sat, 01 Jan 1983 00:00:00 GMT</pubDate>
<guid isPermaLink="false">http://hdl.handle.net/11089/14298</guid>
<dc:date>1983-01-01T00:00:00Z</dc:date>
</item>
<item>
<title>Litwa i Litwini w świadomości społeczeństwa polskiego w wiekach średnich</title>
<link>http://hdl.handle.net/11089/14297</link>
<description>Litwa i Litwini w świadomości społeczeństwa polskiego w wiekach średnich
Janik, Ireneusz
Польское общество бляхе познакомилось о литовцами только в&#13;
XIII столетии и в начале способ их определения в значительной мере&#13;
зависел от более раннего знакомства о племенами Пруссов я&#13;
Ядьвенгов. Своеобразие народа, живущего на берегах Немана, было&#13;
осознано вместе с укреплением польско-литовских контактов во&#13;
второй половине XIII века. Основным их проявлением были частые&#13;
милитарные конфронтации, вызванные агрессивностью балтийского&#13;
народа. Это привело к постепенному формированию отрицательных общественных&#13;
отношений к литовцам. Меньшую роль здесь сыграл их&#13;
языческий характер, по крайней мере, если говорить о суждениях&#13;
низших слоёв общества. Недружелюбное отношение к литовцам периодически&#13;
подвергалось ослаблению в Мазовше. Причиной был союз о&#13;
Литвой, а также грозный сосед - Орден Крестоносцев. Доходило до&#13;
мирных контактов и даже совместных действий о язычниками.&#13;
Во время правления Казимира Великого (1333-1370 гг.), когда,&#13;
благодаря ожесточённым боям с Литвой за Палицко-Владимирскую Русь&#13;
дошло до радикализации взглядов части польского общества, касающихся&#13;
литовцев, польский король использовал это, пропогандируя&#13;
вражеское наставление по отношению к противникам язычества. Эвентуальяьге предубеждения, возникшие таким образом, отошли на задний&#13;
план тогда, когда в игру начали входить более веские политические&#13;
обоснования или даже партикулярные интересы влиятельных&#13;
общественных групп. Выбор литовца на трон польского короля был&#13;
совершен, но переломный момент этого события выражается в том,&#13;
что в период господства Владислава Ягелло впервые появились новые&#13;
возможности непосредственных контактов между обеими общественностями.&#13;
В результате, они подтвердили взгляды о инном, чуждом&#13;
характере Литвы и литовцев.
Artykuł jest skrótem pracy powstałej w 1977 r. pod kierunkiem&#13;
prof. dr S. Krakowskiego na Seminarium Historii Polski Średniowiecznej.
</description>
<pubDate>Sat, 01 Jan 1983 00:00:00 GMT</pubDate>
<guid isPermaLink="false">http://hdl.handle.net/11089/14297</guid>
<dc:date>1983-01-01T00:00:00Z</dc:date>
</item>
<item>
<title>Poglądy na historiografię i dzieje Polski feudalnej w publicystycznej działalności Henryka Sienkiewicza (1872-1882)</title>
<link>http://hdl.handle.net/11089/14275</link>
<description>Poglądy na historiografię i dzieje Polski feudalnej w publicystycznej działalności Henryka Sienkiewicza (1872-1882)
Krakowski, Stefan
Опираясь на высказывания Генриха Сенкевича, заключённые в его&#13;
рецензиях, очерках и поыетках из исторических книг и литературных&#13;
произведений исторического содержания (свыше 30 обширных рецензий&#13;
и очерков из исторических книг и около 50-ти менее обширных&#13;
записей и заметок), автор представляет его взгляды на цели и положение&#13;
историографии, а также на историю Польши до периода её&#13;
разделов. Генезис "исторического сознания" Сенкевича автор анализирует&#13;
в связи с политическим положением, а в основном в связи&#13;
Сенкевича с поэитивистическиы движением и влиянием Главной школы.&#13;
Из важнейших тезисов Сенкевича, касающихся историографии я вопросов,&#13;
связанных с историческим процессом, необходимо перечислить&#13;
следующие:&#13;
1) Сенкевич был сторонником и выдвигал постулаты искать в&#13;
истории какой-то "идеи", "формы", "творческой мысли", - что является&#13;
рецепцией лозунгов позитивизма, может быть был сторонником&#13;
"теории циклизма" Мейера. Во взглядах Сенкевича чувствуется отражение&#13;
некоторых концепций Я. К. Плебанского.&#13;
2) Сенкевич предлагал сочетание "объективизма" с "любовью к&#13;
прошлому".&#13;
3) Постулировал художественный подход, интересную и доступную&#13;
лекцию.&#13;
4) Синтез ставил над "причинностью", хотя признавал необходимость&#13;
подробного изучения.&#13;
Взгляды Сенкевича, касающиеся истории феодальной Польши, (а точнее:&#13;
периода до разборов Польши) можно представить следующим&#13;
образом:&#13;
1) Положительная оценка роли дворянства, отрицательная или холодная&#13;
- роли аристократии, 2) Падение польского государства было результатом не только&#13;
отсутствия сильной власти, но и стараний создать систему республиканского&#13;
sui generis, чтo было опасно с точки зрения невыгодного&#13;
положения государства в геополитическом значении.&#13;
3) Относительность оценки роли польского индивидуализма (отрицательная&#13;
роль - переход к анархии, положительная роль - "каждый&#13;
польский дом крепость", в период неволи).&#13;
4) Положительная, оценка оитуации крестьян в давней Польше.&#13;
5) Окцидентализм польской культуры и народной психики.&#13;
В своих общих взглядах Оеикевич более близок к "позитивистской&#13;
варшавской школе", чем к "краковской школе".
</description>
<pubDate>Sat, 01 Jan 1983 00:00:00 GMT</pubDate>
<guid isPermaLink="false">http://hdl.handle.net/11089/14275</guid>
<dc:date>1983-01-01T00:00:00Z</dc:date>
</item>
</channel>
</rss>
