http://hdl.handle.net/11089/5650 2026-04-21T13:06:13Z 2026-04-21T13:06:13Z Kaźmierczyk, Józef http://hdl.handle.net/11089/7562 2021-01-29T09:44:27Z 1992-01-01T00:00:00Z

Sypialnie Wrocławia w X-XII wieku Kaźmierczyk, Józef In the colloquial language of today the term „bedroom" denotes a place primarily used for sleeping. Its origins go back in Wroclaw at latest to the turn of the 10th/llth centuries or to the early 11th century coeval with the origin of the town. A room of that period, divided into two parts by a wall of wattle, is used here as a point of reference. The bedroom may have been at least 2.20 m long with the floor space of 1.7 m2 to 4 m2. A heap of birch bark or an oblong box may have served for sleeping. Another sleeping accomodation in Wroclaw of the 11th and 12th centuries was a board of a size adequate for the human body. Two or more boards placed side by side are regarded as so many beds for the whole family. Children slept in pens. In the poorest houses people slept on matted straw. Sleeping on benches was quite popular in the Early Middle Ages. In the 10th and in the next two centuries sanitary conditions of resting and sleeping (excluding bedding) on Ostrów Tumski in Wrocław seem to have been distinctly differentiated, representing at least three levels. This was presumably due to the differences in wealth and status of the population living there in the early part of the 10th century. A room with a bed isolated from the common room at the turn of the 10th/l 1th centuries was here a crowning achievement. Beds for adults and children placed side by side indicate simpler needs. They either formed a block possibly enclosed by a curtain of soft fabric or ran along the wall. The poorest beds were made on the floor on a bundle of straw or moss. Their permanent location in a particular part of the room does not seem always probable.

1992-01-01T00:00:00Z Tempelmann-Mączyńska, Magdalena http://hdl.handle.net/11089/7561 2018-02-01T11:17:42Z 1992-01-01T00:00:00Z

„Specyficzne pochówki” kultury wielbarskiej Tempelmann-Mączyńska, Magdalena Die Sonderbestattungen, d.h. Skelettgräber mit abweichenden Lage, mit fehlenden oder zusätzlich ins Grab gelegenen Körpergliedern, mit der mit grossen Steinen bedeckten Grabgrube, verursachen besondere Interpretationsprobleme, hauptsächlich, wenn es sich um die älteren Befunde handelt. Aus der Wielbark-Kultur sind folgende Sonderbestattungen bekannt: mit dislozierten oder fehlenden Schädeln und Unterkiefern, mit stark angezogenen Beinen, in der Bauchlage, in zu kurzen Grabgruben, schliesslich separat begrabene Schädel. Ferner sind Skelettgräber zu erwähnen, in denen in der oberen Schicht dunkle Verfärbungen mit Leichenbrand und Gelassen Vorkommen. Die dunklen Spuren stammen entweder vom Raub der früheren Brandgräber aus der jüngeren vorrömischen Eisenzeit oder wurden in solchen Gräbern unverbrannte und verbrannte Leichen bestattet. In einem Gräberfeld sind kleine ovale Gruben entdeckt worden, die nur Kinderunterkiefer mit Schmucksachen enthielten. Man muss auch mit den symbolischen Bestattungen rechnen, wie es grosse Grabgruben mit einigen Steinschichten in situ oder sehr enge Gruben ohne Knochen und Beigaben belegen dürfen. Ein anderes Problem stellen die zahlreichen Sonderbestattungen der Maslomęcz-Gruppe vor; da jedoch ihre Friedhöfe noch nicht vollkommen untersucht worden sind, muss man auf die endgültigen Grabungsergebniss warten. Jedenfalls darf man diese Gräber ohne Vergleich mit den entsprechenden Funden der Cernjachov-Kultur nicht analysieren. Die Sonderbestattungen der Wielbark-Kultur sind wahrscheinlich Gräber der von den Dorfgemeinschaften nicht akzeptierten Personen, die auch nach dem Tod schoden konnten. Da in keinem Friedhof dieser Kultur ausser der Maslomęcz-Gruppe - zahlreiche solche Bestattungen auftreten, ist der massenhafte Pesttod eher auszuschliessen.

1992-01-01T00:00:00Z Ionita, Ion http://hdl.handle.net/11089/7560 2018-02-01T11:17:42Z 1992-01-01T00:00:00Z

Die Fibel als Kleidungszubehör in der Tracht der Daker (2.-3. Jhr. u.Z.) Ionita, Ion Autor artykułu opierając się na materiałach z terenu Rumunii omawia kwestię fibul występujących parami, na jakie natrafiano w grobach dackich i gockich. Obok tzw. fibul podwójnych identycznych znane są przykłady występowania w grobach par fibul zróżnicowanych typologicznie. Oczywiście istnieją też groby nie wyposażone w ogóle w fibule, lub zawierające pojedyncze egzemplarze. Fibule występują zarówno w grobach osób dorosłych, jak i dzieci; były ozdobami strojów obydwu płci, choć większa ich liczba jest charakterystyczna dla grobów żeńskich. Na dackich cmentarzyskach znajdujących się na terenach będących we władaniu rzymskim występuje procentowo taka sama liczba grobów z podwójnymi, co i pojedynczymi fibulami. Znajdowano tam też niecharakterystyczne dla Daków groby z trzema fibulami. We wschodniej Dacii możemy wyróżnić dwa rejony, gdzie występują fibule „parzyste". Pierwszy obejmuje tereny grupy iipickiej (z relatywnie dużą liczbą grobów z parzystymi fubulami datowanymi na I II w., n.e.), drugi - leżący w środkowej Mołdawii - obszar z podobnie dużą liczbą parzystych fibul, które można datować na III w. n.e. Nie można stwierdzić, z uwagi na istniejące między nimi różnice typologiczne, czy używanie fibul podwójnych zostało przejęte przez Daków od Gotów; ci ostatni stosowali, w przeciwieństwie do Daków, jedynie pary fibul identycznych. Można przypuszczać, że istniały jakieś wpływy gockie w zwyczajach dackich spinania szat przy pomocy pary fibul. Jednakże taki zwyczaj u Daków znany jest już z I w. n.e., na co wskazują znaleziska z Lipicy Górnej i Zvenigorodu.

1992-01-01T00:00:00Z Lepówna, Barbara http://hdl.handle.net/11089/7559 2018-02-01T11:17:43Z 1992-01-01T00:00:00Z

Pracownie bursztynnicze w południowo-wschodnim rejonie gdańskiego grodu na przełomie X-XI wieku Lepówna, Barbara The excavations of Gdańsk have revealed large quantities of amber artifacts. The presence of both raw material and unfinished artifacts indicates that amber was worked on the spot. Unworked amber and unfinished artifacts were mainly concentrated in excavation trenches XI, XIV and XXII located within the assumed seat of the feudal lord (fig. 1), in layers dating from the end of the 10th to the first quarter of the 11th century. Remains of at least a few workshops producing finger-rings have come to light. However, no traces of any buildings have survived. Of the 43 amber objects found in trench XI as many as 35 are unfinished finger-rings. An area of only 8 m2 in trench XIV (storage pit and layer) yielded 4,069 amber lumps and 60 unfinished finger-rings in various stages of working. Workshops concentrated in the more important quarter of Gdańsk used raw materials which were the monopoly of the prince, i.e. amber and silver (a crucible with traces of melted silver has come to light). It seems very likely that the artisans in question were working directly for the court of the prince.

1992-01-01T00:00:00Z