Nowe ujęcie kryzysu uchodźczego: od pomocy do wzajemnych powiązań

Abstract

W artykule twierdzę, że nie powinniśmy ujmować debaty na temat obowiązku niesienia pomocy uchodźcom w kategoriach ratunku. To ujęcie, przedstawiające państwa zachodnie jako ratujące uchodźców przed krzywdami, których same nie wyrządziły, nie oddaje adekwatnie rzeczywistości doświadczanej przez nich w XXI wieku. Twierdzę, że potrzebne jest nowe ujęcie uwzględniające pośrednie krzywdy (secondary harms) doświadczane przez uchodźców, ubiegających się o azyl lub próbujących znaleźć schronienie albo w obozach, albo w przestrzeni miejskiej. Te pośrednie krzywdy stanowią poważne naruszenia praw człowieka i uniemożliwiają uchodźcom korzystanie z minimum warunków godności ludzkiej. Dlatego metafora ratunku jest nieodpowiednia i, co ważniejsze, uniemożliwia prowadzenie rzeczowej debaty dotyczącej zobowiązań państw, w szczególności państw zachodnich, wobec uchodźców.

In this paper I argue that we should not frame the debate over whether or not we have duties to help refugees in terms of duties of rescue. This way of framing the issue, where Western states are depicted as rescuing refugees from harms unconnected to them, does not adequately represent the reality experienced by refugees in the 21st century. I suggest that we need a framework that includes the secondary harms experienced by refugees as they try to seek refuge in camps, urban spaces and via asylum. These secondary harms constitute serious violations of human rights and prevent refugees from accessing the minimum conditions of human dignity. As a result, the rescue metaphor is inappropriate and, perhaps more importantly, prevents us from having a proper debate about the obligations of states in general, and Western states in particular, to refugees.