Wady konstrukcyjne umów o pracę na czas określony w polskim prawie pracy

Abstract

W rozdziale autor wyjaśnia, na czym polegały wady w konstrukcji prawnej umów o pracę na czas określony w polskim prawie pracy. Wraz z wejściem w życie w 1975 r. Kodeksu pracy przyjęto zasadę, że umowy tego typu można było wcześniej wypowiadać, jeśli w treści umowy przewidziano taką możliwość. Rozwiązanie to po 1989 r. przyczyniło się do powstania ogromnych patologii na rynku pracy, związanych z nadużywaniem przez pracodawców umów terminowych. Ustawodawca podejmował wielokrotnie próby naprawy tej sytuacji, wprowadzając m.in. ograniczenia w stosowaniu tych umów. Próby te były najczęściej mało efektywne, a przyczyną popularności umów na czas określony było to, że można je było jednostronnie wypowiadać. Z niezrozumiałych powodów w 2016 r. ustawodawca rozszerzył możliwość takich wypowiedzeń, a przez to całkowicie wypaczył istotę omawianych umów.

The author explains what the defects were in the legal construction of fixed-term employment contracts in Polish labour law. With the entry into force of the Labour Code in 1975, the principle was adopted that contracts of this type could be terminated earlier if the content of the contract provided for this possibility. This solution, after 1989, contributed to huge pathologies on the labour market related to the abuse of fixed-term contracts by employers. The legislator has repeatedly attempted to rectify this situation by, inter alia, introducing restrictions on the use of these contracts. These attempts were mostly ineffective, and the reason for the popularity of fixed-term contracts was that they could be unilaterally terminated. For incomprehensible reasons, in 2016 the legislator extended the possibility of such terminations and thus completely distorted the essence of the contracts in question.