„Naprawa” (1926–1939). Studium z dziejów obozu pomajowego

Abstract

Przedmiotem dysertacji są losy środowiska „naprawiackiego" w latach 1926–1939, a zatem od momentu powstania Związku Naprawy Rzeczypospolitej, poprzez jego transformację w Zjednoczenie Pracy Wsi i Miast, a wreszcie w Związek Działaczy Społecznych. Równocześnie w pracy zostają omówione działalność i koncepcje programowe grupy działaczy syndykalistycznych, czynnych w ramach środowiska „Naprawy”, którzy od schyłku lat dwudziestych poświęcali szczególną uwagę zagadnieniu zorganizowania ruchu robotniczego w ramach prorządowych związków zawodowych. W pracy zostaje również podjęta próba analizy wpływów, pozycji i znaczenia „naprawiaczy” w szeregu ugrupowań politycznych organizacji społeczno-gospodarczych, zawodowych i kulturalno-oświatowych, współpracujących z „Naprawą”. Autor wykorzystał w pracy szereg materiałów archiwalnych, z których najwięcej pochodziło z Archiwum Akt Nowych, z którego zasobów wykorzystano m.in. zespoły: Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem, Druków Ulotnych, Komisariatu Rządu na m. st. Warszawę, Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, Obozu Zjednoczenia Narodowego, Towarzystwa Straży Kresowej, Urzędu Wojewódzkiego Lubelskiego, Urzędu Wojewódzkiego Poznańskiego, Zjednoczenia Pracy Wsi i Miast, Związku Spółdzielni Rolniczych i Zarobkowo- Gospodarczych, Związku Związków Zawodowych oraz akta: Organizacji Młodzieżowych z lat 1904–1936, Prezydium Rady Ministrów i Walerego Sławka. Inne ważne źródła stanowiły zasoby Biblioteki Narodowej, prasa i literatura przedmiotu. Układ pracy ma charakter chronologiczno-problemowy.