Kształtowanie tekstu literackiego w spektaklach Leona Schillera

Abstract

Opisując zjawisko scenicznej składanki słowno-muzycznej trudno, zdaniem autorki rozprawy, ograniczyć się do informacji zawartych w recenzjach przedstawień, czy we wspomnieniach współpracowników Leona Schillera. Relacje tego typu są przeważnie fragmentaryczne, niejednokrotnie pobieżne; w wielu z nich ograniczono się do utrwalenia ulotnych wrażeń, w innych zrekonstruowano w sposób niekompletny Schillerowski repertuar. W sumie nie dają one możliwości szczegółowego poznania struktury spektaklu, nie pozwalają na wniknięcie w reżyserski zamysł. W poszukiwaniach odpowiedzi na pytanie: na czym polegała unikalność muzycznych widowisk Schillera - pomagają zachowane scenariusze i partytury reżyserskie. Jedne z nich są rejestracją konkretnej realizacji scenicznej - dotyczy to Kuligu, Godów weselnych i Kramu z piosenkami. Inne mające postać partyturowych modeli, zawierają nie tylko zapis reżyserskiego doświadczenia teatralnego, ale również inne dostrzeżone przez inscenizatora, potencjalne rozwiązania literackie, muzyczne czy choreograficzne.