Bałuty. Opowieść antropologiczna

Abstract

Rozprawa składa się z dwóch głównych części. W pierwszej, zatytułowanej Życie - opowieść - literatura. Antropolog czyta Bachtina, autorka podejmuje próbę omówienia koncepcji rosyjskiego myśliciela, ukazuje szerokie pola i kierunki jego zainteresowań naukowych, omawia cechy jego pisarstwa i prowadzenia naukowego wywodu. W swej deklaracji badawczej przedstawia wątki, które wykorzystuje w budowaniu antropologicznej opowieści, m.in. ideę antropologii dialogicznej i dialogowego spotkania, perspektywę wrażliwości na cudzą mowę i dopuszczania do głosu cudzych przemyśleń, relację badacz - autor. Szczególne miejsce poświęca, kluczowej dla projektu, kategorii chronotopu. W drugiej części, zatytułowanej Bałuty opowiedziane. Antropolog analizuje i interpretuje mniej już nieco, niż w poprzedniej, samego Bachtina, więcej innych komentatorów kulturowej rzeczywistości. Autorka dokonuje opisu kulturowej rzeczywistości łódzkiej dzielnicy połączonego z antropologiczną jej interpretacją. Koncepcje, do których przy tej okazji sięga są doskonale znane adeptom antropologii kultury, niektóre z nich być może nawet już nieco przebrzmiały. Stara się jednak, by najważniejszym przewodnikiem w pracy był Michaił Bachtin i jego rozważania, które wytyczają pole do antropologicznych analiz.