Środowisko nauczycielskie Łodzi w okresie międzywojennym

Abstract

Celem dysertacji jest stworzenie zbiorowego portretu łódzkich nauczycieli doby Drugiej Rzeczypospolitej, obejmującego w miarę możliwości najszersze spektrum problemów: liczebności, kwalifikacji, doskonalenia zawodowego, katalogu obowiązków służbowych, specyfiki pracy dydaktyczno-wychowawczej i różnorodnych form aktywności społecznej, uwarunkowań pracy zawodowej oraz warunków bytowych i życia codziennego. Podjęty temat jest wypadkową kilku kierunków w historiografii; z jednej strony - stanowi próbę monograficznego spojrzenia na grupę zawodową, z drugiej zaś - wpisuje się w ważny dla dokumentowania przeszłości „Małych Ojczyzn” nurt badań regionalistycznych, zapoczątkowanych na łódzkim gruncie w okresie międzywojennym przez znamienitego pedagoga, nauczyciela historii Zygmunta Lorentza. Jednocześnie silny wpływ na charakter pracy wywarła historia wychowania - dziedzina usamodzielniona na styku historii i pedagogiki. W związku z zakresem tematycznym rozprawy w jej interdyscyplinarną genezę wpisuje się również metodologia na socjologiczna.