http://hdl.handle.net/11089/26685 Fri, 03 Apr 2026 21:39:55 GMT 2026-04-03T21:39:55Z https://dspace.uni.lodz.pl:443/bitstream/id/a8c9e5bf-3278-490b-9c4f-3890e005f280/ http://hdl.handle.net/11089/26685 http://hdl.handle.net/11089/26769 Recopier, interpréter, transposer : la création romantique face aux défis de la civilisation moderne Wojda, Aleksandra The article is devoted to relationships between the transformations that take place in the Romantic aesthetics and artistic practice, and the media revolution that co-shaped the art of the first decades of the nineteenth century. The author analyses in particular the way in which the expansion of print – resulting from the evolution of the contemporary technologies that allowed for the reproduction of texts, as well as scores and paintings – influences the Romantic models of understanding of such issues as the relation between the original and the copy, between the work and its interpretation, between its record and execution. The endpoint for the proposed study is the thesis that, in the face of the growing danger of standardization in art, provoking in the Romantics a peculiar “fear of reproduction”, the contemporary artists try to realise a new concept of medium as a personalized and individualised instance, creatively affecting the shape of their works. This, in turn, favours and supports the artistic potential of the mediation process itself, which T. Gautier will describe as the transposition of the arts.; Artykuł poświęcony jest relacjom między przemianami dokonującymi się w estetyce romantycznej i romantycznej praktyce artystycznej a rewolucją medialną, która współtworzy kształt sztuki pierwszych dekad XIX wieku. Autorka analizuje w szczególności sposób, w jaki ekspansja druku – wynikająca z ewolucji ówczesnych technik reprodukcji tekstów, ale również partytur czy obrazów – oddziałuje na romantyczne wzorce pojmowania takich zagadnień estetycznych, jak relacja między oryginałem a kopią, między dziełem a jego interpretacją, między jego zapisem a wykonaniem. Punktem dojścia proponowanego studium jest stwierdzenie, iż w obliczu narastającego niebezpieczeństwa standaryzacji w sztuce, wywołującego u romantyków swoisty „lęk przed reprodukcją”, ówcześni twórcy próbują wypracować nową koncepcję medium jako instancji spersonalizowanej i zindywidualizowanej, twórczo oddziałującej na kształt ich dzieł. To zaś sprzyja dowartościowaniu artystycznego potencjału samego procesu mediacji, który T. Gautier uczyni kluczowym komponentem swojej koncepcji transpozycji sztuk. Mon, 01 Jan 2018 00:00:00 GMT http://hdl.handle.net/11089/26769 2018-01-01T00:00:00Z http://hdl.handle.net/11089/26770 Écriture imitative – écriture artistique ou « artisanale » ? Histoires de femmes au collier de velours Wandzioch, Magdalena The anonymous story entitled Histoire prodigieuse d’un gentilhomme auquel le diable est apparu, et avec lequel il a conversé sous le corps d’une femme morte, advenue à Paris le 1 janvier 1613, published in 1613, became a source of inspiration for Washington Irving and, later, for several French writers, including Petrus Borel, Paul Lacroix, Alexandre Dumas, and Joseph Méry. They plagiarized the American author’s text and, in this sense, it would be exaggerated to call them artists. In fact, their imitations resemble rather an artisan work, except for Alexandre Dumas’ novel which, despite numerous borrowings, attests to originality and, for this reason, its author deserves to be named an artisan of art.; W 1613 roku ukazał się anonimowy tekst Histoire prodigieuse d’un gentilhomme auquel le diable est apparu, et avec lequel il a conversé sous le corps d’une femme morte, advenue à Paris le 1 janvier 1613. Ten tekst stał się źródłem inspiracji dla Washingtona Irvinga, a następnie dla kilku pisarzy francuskich, m.in. Petrusa Borela, Paula Lacroix, Alexandre’a Dumasa i Josepha Méry’ego. Wszyscy ci autorzy splagiatowali opowiadanie amerykańskiego pisarza i trudno uważać ich za prawdziwych artystów. Ich teksty przypominają raczej wyrób „rzemieślniczy”. Jedynie powieść Alexandre’a Dumasa, mimo wielu zapożyczeń, wyróżnia się oryginalnością i dzięki temu jej autor zasługuje na miano artysty rzemieślnika. Mon, 01 Jan 2018 00:00:00 GMT http://hdl.handle.net/11089/26770 2018-01-01T00:00:00Z http://hdl.handle.net/11089/26768 Les arts du spectacle selon les romantiques. Stendhal, Gautier, Nerval critiques musicaux Opiela-Mrozik, Anna This article is the review of some critical articles of Stendhal, Gautier and Nerval which contain reports of operas, ballets and instrumental music concerts. The aim of this comparative analysis is to define the individual concepts of music and artist. The critics make their own ideal of music through the descriptions of the librettos, scenography and the abilities of the performers. The Stendhal’s remarks from Notes d’un Dilettante resulted from the idea of the modern beauty whereas the Gautier’s articles collected in Histoire de l’art dramatique… show the poet who is sensitive to the visual aspect of a performance and the critic who is open to the newness and dreaming of the harmony in art. Instead, in the Nerval’s press columns are visible the admiration for the music of the past age as well as the interest in the innovative schemes and the idea of the synthetic work which heralds the future art.; Artykuł zawiera przegląd wybranych artykułów krytycznych Stendhala, Gautiera i Nervala, obejmujących sprawozdania z przedstawień operowych i baletowych oraz koncertów muzyki instrumentalnej. Celem analizy porównawczej jest określenie indywidualnych koncepcji muzyki i artysty. Poprzez opisy librett, zdolności wykonawców czy scenografii krytycy tworzą własny ideał sztuki. Uwagi Stendhala z Notatek Dyletanta wynikają z koncepcji nowoczesnego piękna. Artykuły Gautiera zebrane w Historii sztuki dramatycznej… znamionują poetę wrażliwego na wizualną stronę przedstawienia oraz krytyka otwartego na nowości i marzącego o harmonii w sztuce. W felietonach prasowych Nervala widoczny jest podziw dla muzyki epok minionych z jednoczesnym zainteresowaniem nowatorskimi pomysłami i ideą dzieła syntetycznego, która zwiastuje sztukę przyszłości. Mon, 01 Jan 2018 00:00:00 GMT http://hdl.handle.net/11089/26768 2018-01-01T00:00:00Z http://hdl.handle.net/11089/26766 Eugène Delacroix et ses violons d’Ingres Kociubińska, Edyta The paper is devoted to Eugène Delacroix, the greatest French Romantic painter, who combines the “external cold” and the “inner fire”, as described by René Huyghe. An analysis of selected fragments of his Journal brings to the fore Delacroix’s literary and musical passions and their influence on the artist’s painting.; Artykuł poświęcony jest postaci Eugeniusza Delacroix, największego malarza francuskiego romantyzmu, łączącego w sobie „zewnętrzny chłód” i „wewnętrzny ogień”, wedle określenia Renégo Huyghe’a. Analiza wybranych fragmentów Dziennika przybliża literackie oraz muzyczne pasje Delacroix oraz ich wpływ na malarstwo artysty. Mon, 01 Jan 2018 00:00:00 GMT http://hdl.handle.net/11089/26766 2018-01-01T00:00:00Z