http://hdl.handle.net/11089/14537 2026-04-04T08:34:04Z 2026-04-04T08:34:04Z Kłosińska-Nachin, Agnieszka http://hdl.handle.net/11089/15145 2021-06-30T06:05:26Z 2008-01-01T00:00:00Z

Le monologue intérieur au service du peuple espagnol. "Cinco horas con Mario" de Miguel Delibes Kłosińska-Nachin, Agnieszka W latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych dwudziestego wieku powieść hiszpańska oscyluje pomiędzy koncepcją literatury zaangażowanej, podejmującej problemy społeczne i polityczne a powieścią niezależną, taką jakiej bronili przedstawiciele "Nouveau Roman" we Francji. Na sympozjum poświęconym roli powieści odbywającym się w Madrycie w 1963 roku Miguel Delibes broni tej ostatniej koncepcji literatury. Pomimo tych deklaracji, w swojej powieści z 1966 roku zatytułowanej "Pięć godzin z Mariem" Delibes wyraźnie zabiera głos w sprawie losu Hiszpanii i jej rozdarcia, będącego skutkiem wojny domowej 1936-1939 oraz rządów reżimu Franco. Polifoniczny monolog wewnętrzny Carmen, głównej bohaterki powieści, wchłania prawicowe dyskursy Hiszpanii tamtego okresu, pokazując jednocześnie impas, w jakim znalazł się ów kraj. W swoim ograniczeniu i niezrozumieniu wszystkiego co inne, postać Carmen pozbawiona jest autorskiej sympatii a mechanizm degradacji pozwala Delibesowi krytycznie wypowiedzieć się na temat władzy. Monolog wewnętrzny w "Pięć godzin z Mariem" jest wezwaniem autora do porozumienia i dialogu wewnątrz skłóconej i niedemokratycznej Hiszpanii.

2008-01-01T00:00:00Z Teklik, Joanna http://hdl.handle.net/11089/15139 2018-02-01T11:19:12Z 2008-01-01T00:00:00Z

De I'explicite à I'implicite du témoignage: David Rousset et Jean Cayrol Teklik, Joanna Analiza dwóch tekstów opisujących doświadczenia obozu koncentracyjnego, "L 'Univers concentrationnaire" (1946) Davida Rousseta i "Żyć będę cudzą miłością" Jeana Cayrola (1947), ma na celu wykazanie ich odrębnej poetyki i założeń ideologicznych. Relacja Rousseta jest zdystansowana, niemal naukowa i zmierza do odkrycia i opisania całego systemu świata obozowego. Opowieść Cayrola, zaangażowana emocjonalnie, daje obraz psychiki więźnia obozu koncentracyjnego, który nie przestaje nim być nawet po wyzwoleniu. Świadectwo Rousseta jest relacją explicite; tekst Cayrola opiera się w dużym stopniu na elementach niewypowiedzianych, pozwalających wyrazić głębię doświadczenia metafizycznego.

2008-01-01T00:00:00Z Olkusz, Piotr http://hdl.handle.net/11089/15136 2021-07-08T09:43:41Z 2008-01-01T00:00:00Z

"Le Théâtre de la Révolution" de Romain Rolland et le répertoire pour le théâtre du peuple Olkusz, Piotr Wydaje się, iż spośród licznych tekstów Romain Rollanda najchętniej powracano w drugiej połowie XX wieku do eseju "Teatr ludowy", który stał się źródłem inspiracji dla wielu reżyserów, zwłaszcza tzw. nurtu decentralizacji kulturalnej. W dziele tym Rolland kreślił ramy teatru przyszłości, który umiałby jednoczyć widzów w świątecznej atmosferze i przywracać im radość życia. Choć autor eseju uznał, iż nie istniał ówcześnie repertuar dla nowego teatru, to możemy przypuszczać, iż dramaty z cyklu "Teatr Rewolucji" miały być próbą stworzenia nowej dramaturgii dla idealnych scen jutra. Niemniej dramaty te właściwie nie weszły do repertuaru teatralnego (również obszaru decentralizacji). Po części wiązało się to z doraźną manipulacją faktami historycznymi (w strukturze fabularnej tekstów), po części zaś było konsekwencją zmian w estetyce teatralnej (przewidzianych niejako przez Rollanda): teatr, zwłaszcza próbujący stworzyć wspólnotę odbiorców, przestawał być teatrem nierozerwalnie związanym z tekstem literackim, stając się coraz bardziej teatrem postdramatycznym.

2008-01-01T00:00:00Z Swoboda, Tomasz http://hdl.handle.net/11089/15037 2018-02-01T11:20:26Z 2008-01-01T00:00:00Z

La stratégie de persuasion dans Julie de Georges Bataille Swoboda, Tomasz Tekst podejmuje próbę opisania strategii perswazji w opowiadaniu Bataille'a oraz wyjaśnienia, jakie sensy kryją się za faktem, iż Julie jest utworem niedokończonym. Dane tekstowe i pozatekstowe wskazują na złożoną sieć znaczeń, w której znajdują się czytelnik i autor Julie. Podejmując grę z pseudonimami oraz własną biografią, Bataille tworzy świat, w którym nadmierna dawka nieszczęścia na swój sposób go odrealnia, zaś drążące bohaterów poczucie niespójności czy nawet rozpadu odzwierciedla jednocześnie narracyjną strukturę. Zaprogramowany przez Bataille'a wirtualny czytelnik traci grunt wobec wszechobecności absurdu i paradoksu, przejawiających się zwłaszcza pod postacią nieoczekiwanych ataków śmiechu. Perswazyjna manipulacja dokonuje się także na poziomie stylu: powtarzane z drobnymi modyfikacjami wyrażenia i całe zdania tworzą system, w którym oczekiwanie - główny temat opowiadania - przygotowuje bohatera (czytelnika) na (fałszywe) objawienie. To ostatnie, stanowiące rodzaj erotycznej utopii, zbiega się z osobistymi doświadczeniami Bataille'a z czasu, w którym pisał on Julie, a także z innymi tekstami z tego okresu.

2008-01-01T00:00:00Z